Tablayı oluşturan masif ceviz kütük, her yüzünden düz bir levhaya indirgenmek yerine bir kenarında ağacın içindeki halini koruyor; enine kesit tablanın hizasından aşağı kıvrılıyor ve düşerken durdurulmuş bir su gibi iniyor. Sarkan bu yüzeyde bal rengindeki açık öz odun, neredeyse kömürleşmiş koyulukta bir kabuk çeperiyle çevrili; alt ucundaki küçük kök çıkıntısı bile törpülenmemiş. Üst yüzey düzleştirilip cilalanmış ama düzeltilmemiş: çikolata ile tarçın arasında gidip gelen damarlar, açık çatlaklar ve budaklar ağacın bıraktığı yerde kalmış. Yaşlandırılmış pirinç renkli ince kare profiller tablanın altını çerçeveliyor, yalnızca tek yandan aşağı iniyor ve zeminde yassı bir dikdörtgenle son buluyor; kaynak izleri ve matlaşmış yüzey bilerek görünür bırakılmış. Karşı tarafı açık kaldığı için bu taban koltuğun ya da berjerin altına kayıyor, tabla da tam elinizin altına geliyor. Yanına oturduğunuzda göz önce kenardan aşağı akan ahşaba takılıyor; işlevini ise bir an sonra fark ediyorsunuz.