Tabla yüzeyinde kök cevizin girdaplı, benekli damarı kendi rotasını çiziyor; halkalar toplanıp dağılıyor, benekler yoğunlaşıp seyreliyor, hiçbir tabla bir diğerinin desenini tekrarlamıyor. Uzun kenar boyunca akan koyu, neredeyse siyah kuşak bu haritanın sınırını çiziyor; aynı koyuluktaki ince bir çizgi yüzeyi ortasına kadar kesiyor. Kenarın içe kıvrıldığı boşluk buzlu cam gibi yarı saydam, açık yeşil reçineyle dolduruluyor. Cilanın parlaklığı damarı ıslakmış gibi gösteriyor, ışık gezindikçe girdaplar derinleşiyor; yuvarlatılmış köşeler ve kabarık kenar yüzeyi elin altında yumuşak bırakıyor. Tablayı tek bir yontma gövde taşıyor; gövde masif taban plakasına yumuşak bir kabarmayla gömülüyor, yukarı doğru elle sıvazlanmış gibi daralıyor. Kaydırma sehpanın dengesini kuruyor: tabla bir yöne doğru açılırken taban karşı yönde ağırlığını koyuyor. Koltuğun yanında bir fincanla bir kitaba rahatça yer açan yüzey, sıcak kızıl bal tonuyla oturduğunuz yerden gözün en sık döndüğü nokta oluyor.