Tablanın kurgusu küçük bir adalar takımına benziyor: ceviz dilimleri birbirine değmeden, aralarında belirgin açıklıklar bırakarak daireye yerleşmiş. Siyah epoksi bu boşlukları doldurup parçaları tek gövdede tutuyor, ama aralarındaki mesafeyi silmiyor. Kenara yakın yerlerde reçine berraklaşıyor ve koyu zeminde beyaza çalan gözeler açılıyor; bu pencerelerde yüzey ışığı cam gibi geri veriyor. Ahşabın kabuk hattı boyunca uzanan siyah çizgiler ve yıllık halkaların dalgası, kalın ve dik bırakılmış tabla kenarında amber kırıklarıyla sürüyor. Yüzey ayna gibi düzeltilmiş; ahşaptan reçineye geçiş elin altında tek bir düzlem olarak kalıyor. Altta ince bir iskelet var: dışa açılan üç firkete ayak, yaşlandırılmış pirinç tonuyla bu ağır daireyi neredeyse havada tutuyor. Işık gün içinde yer değiştirdikçe siyah zeminle berrak gözelerin dengesi de değişir; sehpa aynı köşede her saat biraz başka görünür.